Rewşa Taksim û cihê teqînê. M.Çiya Mazî

Îro (roja sêşemê) piştî nîvro min berê xwe ji Goztepeya Stenbolê da Taksîm an Beyoxlû  û kolana Îstiklalê. Bi rastî min pir meraq nedikir lê belê hinek karê min hebû û bi wê ve jî min xwest cihê ku teqîn lê çêbûye bibînin. 

Berî teqînê an jî berî ku dengê teqînan ji Enqere û derên din bên Taksîm vê saetê (saet 13 an yekê piştî nîvro) ji mirovan tije dibû û kolana Îstiklalê jî ji xwe ji saet dehê sibehê û pê ve mirov nikare bi hêsanî bimeşe ji qelebalixê. Lê îro wek kolana bajarekî Kurdistanê sihal, sakîn û bê deng bû. Berê ji dengê mirovên ku tiştan difroşin bigrin heta dengê muzîk û xort û qîzan kolan dadigirt û li dîwarên dîrokî diket û belav dibû. Lê îro ne wisa bû û qelebalix tunebû û mirov dikarîbû li wir bi hêsanî çend saetan bisekiniya jî kesek li bin guhê mirov nediket. Panzerên polîsan, toma û jeepên wan pir bûn. Her gavekê carekê yek di ber mirov re derbas dibûn. Ji xwe yên ku digeriyan li kolanê mirov dikare bibêje ji sedî 50 polisên sivîl û yên wekî wan bûn.

Çarşiya Demiroren (AVM) ku rojên asayî her saet, her çar qatê wê jî tije mirov bûn û li tiştan dinêrîn û dikirîn, îro vikîvala bû. Heta mirov digot qey girtî ye û ewlekariya avahiya wê bariyer li ber derî çêkiribûn ku her kesê derbasî hundur bibin sax bikin. Lê belê ev bariyer weke ku nehêlin kes herin hundur ewqas zexm çêbûbûn û ji xwe tu cihê ku mirov bêyî saxkirinê derbas bin nehiştibûn. Îjar ez karim bibêjim hemî bazar û dikan wisa bûn.

Ku ez nêzî cihê teqîna roja din çêbûbû bûm, qelebalixek biçûk xuya bû. Mirovên ku meraq dikirin wekî min, kameraman û peyamnêrên tv yan, polis û hinek kesên xwediyê madalyaya şerê berê hebûn. Li gellek avahî û kargehan ala Tirk hebû û li cihê bûyerê jî gellek al û qeranfil hatibû danîn. Mirov hê jî li dora cihê bûyerê digeriyan û hinekan wêne dikişandin hinekan jî ji yê wê derê pirs dikirin. Nîşanên teqînê pir bi hêsanî xuya dibû, li gellek deverên dîwaran şûna perçeyên bombeyê hebûn û camên şikestî bi textan an jî naylonan hatibû girtin. Çavê min li mirov û qefileyên tûrîstên Ewropî neket lê yên ereb hê jî li vir digeriyan ku hinekî kêm bûn li gor rojên din.

Cihê ku lê teqîn çêbûye li ber avahiya Kaymakamtiya Beyoglu ye an avahiya sînema Yildizê û muduryeta çandê ye. Ev der 100 mt nêzî Qada Galatasarayê ye. Û her roj çalakî li wê derê çêdibin û wê derê her tim bi sedan polîsên nobedar û bi çek li wir disekinîn.

Çend kêlîkan li dorê geriyam û vegeriyam. Ji taksîmê heta Goztepeya aliyê Anadolu bandora teqîn û galegalan xuya bû. Li Metroyan ji xwe ev 3-4 roj in valahiyek mezin heye û mirov pir kêm dadikevin metroyan. Li gellek çarşiyên girtî AVM’yan, esnaf siftehê nakin. Ku mirov diçe Maltepe Parkê (AVM ya mezin li Maltepe) ku her rojê bi dehhezaran kes lê digerin vikî vala ye û ne ji bêgavî be mirovek jî naçe wan deran. Li gellek deverên Stenbolê saxkirina erebeyan û mirovan ya ji alî polîsan her dewam dike. Ev çend roj in wekî gellek deverên Stenbolê, li ser pira kendavê jî erebeyên ku polîsan xistine rêzê û sax dikin her saet xuya dibin.

22.03.2016

M.Çiya Mazî,di sala 1960'î de li gundê Kufragê ya bi Şemrex a Mêrdînê hatiye dinyayê.Ji 1993'an bi kurdî dinivîsîne.Helbest, kurteçîrok, zargotin û nivîsarên wî di gellek rojnameyên kurdî de hatine weşandin.Di sala 1997an,di pêşbazşiya çirokan a TUHAYDER ê de xelata yekemin,di sala  1997'an de pêşbaziya çirokan a NÇM li Stenbolê bi çîroka "agir jî dîl bû" xelata teşvikê,di sala 1999'an de pêşbaziya NÇM ya çîrokan de jî bi çîroka "Mistek jiyan dixwazim" xelata yekemîn stendiye.Demekê di kargeriya Enstîtuya Kurdî ya Stenbolê de cîh girtiye.M.Çiya Mazî,25 salan di kargehên mina Şaredariya Şemrexê û Îdareya Herêmî ya Mêrdînê de wekî karmend û berpirsiyar xebitîye,malnişîn e.Niha navê xwe wekî M.Çiya Mazî dinivîsîne,zewicî û du keç,sê law pênc zarokên wî hene û li Stenbolê edîtorê weşanxaneya Berbangê ye.

Berhem:Mistek jiyan,çirok,2003.Weşanxaneya Sî,Stenbol

Ferhenga Gotinên pêşiyan 2005,Weşanxaneya Elma,Stenbol 

Ferhenga Gotinên Pêşiyan,bi tîpên erebî,2006,Weşanxaneya Spîrêz,Duhok 

Palûte,helbest,2008,Weşanxaneya Do,Stenbol 

Ahuzin,Muslum Yucel,wergera helbestan,2008,Weşanxaneya Do,Stenbol 

Mijarên Mîqro,çirok,2009,Weşanxaneya Do,Stenbol

Bahol,Çîrok,2011,Weşanxaneya Evrensel Stenbol

Peyarêk,Çîrok 2013,Weşanxaneya Berbang Stenbol

Baxek Ji Folklora Kurdî-Ji derdora Mêrdîn. Lêkolin/Folklor.Weşanxaneya Berbang, 2014 Stenbol

Ez Çûm Ku Neçûm Ku-Ger û geşt,Weşanxaneya Berbang,2015Stenbol

*Aştî her dem lazim e û hê jî lazim e, belkî hûn hê jî nizanin.

*Belkî jî heta niha we ji "aştî"yê re digot "maştî".

*Belkî jî bêhna kizirandina goştê mirovan heta niha neketibû bêvilên we û şer wekî pêlîstokê bû li parkê.

*û belkî jî we tenê dixwend "Qur'an" û çi digot eleqeya we pê tunebû. Belkî jî we digot hinek teyr dê welatekî ji me re bînin weke hêlînekê.

*Belkî jî hûn heta niha ne mirovhez, şoreşger û welatparêz bûn; hûn tenê oryantalist bûn haya we jê tunebû.

*Di rojên ji bo bakur giran de îlan kirin federalî. Belkî bersiva Helebçe û Newroz ev be.

*Me Helebçe li Cizîrê dît bi çavên xwe, êdî jibîrkirin nabe.

*Carinan tişên we dixwest jî pêk tê lê hûn nabînin.Yan jî hûn xwestekên xwe diguherin.Ev ji bêsebirbûna we ye belkî an jî nedurustbûna we ye

*Êdî hukûk, demokrasî û qanûn ne li ser bala kesî ye, kî jî têkeve ber destên wan, bernadin...

*Ji berê de yê ku di ber dîwêr re diçe û li ber hosteyê dîwêr disekine û rê bi ber dixe dibehicim.

*Di her liv an gavavêtin û çalakiyê de tu bibêjî"kurd tê xapandin"ev biçûkxistina kurdan e ezîzo,carekê berevaj bifikire û bi bawerî be.

*Eskerên giran gund û bajar di dixanê de hiştine...

*Newroz bi dilanan pîroz bibe çiqas rast e? Bi awayekî din nabe qey; wek tevgerek mezin ji bo alîkariya bajarokan?

Hinek peyvên min ji twitterê...:
*Sed roj ne hindik e, carinan bi qasî emrekî
*Çi qewimînên li Kurdistan rû didin mînakên wan li dinyayê henin,ne tenê kurdan cefaya azadiyê kişandine,em ne tenê ne di deryaya eşqa êşê de
*Teqez dê bihar bê û xêr jî pê re.
*Êdî ya girîng ne ku ev êriş faşîzane ye an na,ya girîng tuyê çi bikî, tu çi li himber wê dikî,projeya te çiye?Rexne û tespîtan herkes dikin
*Min gotibû tu tiştekî pîroz nakim heta demekê, lê belê hûn bi dilê xwe bijîn sibe û her sibe.
*Hemû kevir li sûrê dikevin û hûrik hûrikî dibin. Hemû peyv heta ber sûrê dimeşe jê û pêve winda ye.
*Yê ku baweriya wan heye zanin dê bihar bê û di çavên me re jî derkeve. Lê bila bi kulîlkan bê.
*Li Amedê yên meşiyan gellekî bi rûmet bûn. Ev li himber çekdaran bû û ne hindik e, peyvên quretiyê bêfêde ye. Şer tune be baş e hilbet û şer tunebe ji xwe mirov pir in. Şer ne tiştekî hêsan e.
*Pir be, hindik be, kulek be, bi êş be, bi kêmasî be; yê ku dimeşe dê bigihêje qonaxa xwe, ne yê ku di mal de tenê dipeyîve.
*Dema hemû partî tevlî merasima cenazeyê Tunc bibin aha yekîtî ew e. Ma ne li her derê dinyayê ev e?
*Dibêjin dê nizanim kî û kî û filan û bêvan bibin yek. Li himber kê? Ya girîng ew e. Ev girîngî emir dirêj an kin jî dike.
*Ji qilafetên cangoriyên te têr bûm Amedê, bes e êdî.
*Ji birçînan bêhna nanê tenûrê ji dûr de jî tê.
*Dibe ku çeqel reşê şevê wek ewran dibîne...
*Yekîtiya kurdan bi peyvê nabe, bi Çalakiyên piştgiriyê dibe. Peyv zûde ye daketiye bin qurişan.
*Sûrê mejiyê mirovan çelq kiriye, mirovan û Kurdistanê ji binî ve dihejîne...
*Tu hez dikî Ehmet biçe ku bila biçe, çî min jê? Kî ye, çi ye?
*Wanên ku bêdeng li min dinêrîn û tilîkên xwe kil dikin li min Wanên ku kevirên bedena te û me yî reş bi ava rehên canê xwe spî dikin
*Li bakurê Kurdistanê kîjan rêxistinê pir rojname û kovarên kurdî, tv'yên kurdî,komeleyên perwerdehiya kurdî avakirine, ew hê pir kurdî ye.
*Tu tiştekî 'qutlamiş' nakim, jahr tê de be. Heta ew serkeftin neyê, ew peyv jî ji devê min dernakeve.
*Êdî wisa bûye ku bêyî serkeftina siyasî mirov nikare li zimanê kurdî xwedî derkeve, bê fêde ye jî.
*Her kêliya mezinbûna şerê rojhilata navîn bandora xwe li Bakurê Kurdistanê dike, bi çavekî biçûk nêrîn şaşî ye, ne tiştê tê kirin.
*Kê çalakiya Enqereyê kirine nizanim, lê yên rexne dikin bi piranî digotin çima çalakiyên mezin çênabin. Çi bû gelo?
*Gotin berê jî derew bû niha jî ku tiştek tune be mirov bike... bi sedan qefle bi qefle.
*Ev şer e, mucîzexwestina ji kesan û rêxistinan rehetiya can e, hêz û xwediyê xwe herkes e.
*We çong neşikand, ne ji heddê kesî ye pesnê we bide.
*Bila çavên we, ji bo toza hemû kulîlkên welêt ku diçin, şil bibin.
*Dewletxwestin maf e, lê ramana weke ku "dewlet bê mirin tê" an jî "hemû mirin ji bo nexwestina dewletê tê" fahş e.
*Hilbet zalimî ne mayinde ye, lê belê çûyina wê bi êş e.
*We çong neşikand, ne ji heddê kesî ye pesnê we bide.
*Rexnekirina wekîlên HDPê (ku gelekên wan her dem li ser piyan in) pir hêsan e.Ya giring rexnegir heta niha ketiye çend çalakiyan.
*Înat û biryardarî gellek tiştan diguhere, heta tiştên ku mirov xeyal neke jî.
*Gelo rojeva mirovê kurd ji bilî şerê li ser axa wan, tiştên pir dûr bin, wijdan û dilxwazî tê çi wateyê?
M.Çiya Mazî

Ez çûm Mêrdînê di rojên dawî de

M.Çiya Mazî.

Îro 17 yê Sibata 2016 an e û li Mêrdîn im. Piştî gera xwe ya Qoserê doh bi êvarê re hatim Mêrdînê. Di salên 2000î de 4-5 salan li nava sînorê bajaroka Misûriyê li alî Mêrdîn mam ji wan 18 salên binecîhiya min a Mêrdînê. Niha bi Mêrdîn re bûye yek bajarokê Misûriyê an Yalimkoy. Carinan ku em dê biçûna Misûriye wextekî cûda me vediqetand, wekî bajarekî cihê bû ji navenda Mêrdîn. Li navenda Mêrdînê gellek esnaf û zenaatkarên ji Misûriyê hebûn û hema hema ji alî karê avahîsaziyê ew serdest bûn, bi taybetî jî karê tesîsatê av û kehrebeyê (elektrîkê).

Îro bajarê nû û avahiyên nû Misûriyê gellekî derbas kirine û heta nêzî Qabala avahiyên pirqat bilind bûne. Gir û newal rast bûne û mirov nizane wê demê kî der best bû, kî der newal bû û kî der tilm û kolik. Ev ji ber ku vê dema hilbijartinê bû bajarê mezin û şaredarî jî ket destê partiya kurdan an jî ya ku pir kurd piştgiriya wê dike(HDP). Daîreya ku berê ez jî tê de dixebitîm bi şaredariyê re bûye yek û mezin bûye. Her wiha kar û xebar jî mezin bûye û rewş guheriye. Cara pêşîn ku aniha berbiçav ev yek xuyaye ji min, tabelayên der û waran bi 3-4 zimanan çêbûne. Bi kurdî, tirkî, erebî û suryanî. Mirov dikare bibêje ku di dîroka Mêrdîn de cara pêşîn e ku partiyeke pirê wê kurd in vê yekê dike û tu kesekî din an partiyên din bi vî awayî tev negeriyaye û heta bi piranî kurd tune hesibandine di dîrokê de. Tiştê aniha dibe gellekî baş e û ku hêvî ew e aramî hebe wisa dom bike.

Serê sibehê saet di dehan de min berê xwe da şaredariyê, ji bo hevalên xwe yî berê yên karmend bibînim û çend pirsan jî bikim û bersiva halê wan û ahwalê bajarê wan bistînim. Ez hatibûm daîreya çandê û li ba hevalekî nivîskarê zimanê kurdî jî rûniştim. Hilbet ne ji aş û bajar dîsa mijar şer û rewşa dawî bû. Her kes fikrê xwe dibêje dema yekî mêvan dibîne û tew mirov hevdû nas bike ew fikir diçe heta gazin û derdgotinê jî. Mirovekî nivîskar û wêjevan jî tiştan pir hûr li seradê dixe, moxil dike wek tê zanîn. Gellek pirsgirêkên bajarê Mêrdînê derketin holê, ji tevgerên kevneşopî yên siyasiyên Mêrdînê bigire heta tunebûna derfetan ji bo çalakiyên çand û hunerê û bêmoraliya ku van tiştana çêbike û herwiha mirovên ku ji çandê fêm bike bibe biryardarê van çalakiyan. Ji xwe şer jî çalakiyên çandê pir sar kiriye û kes bi dilê xweş çalakiyekê nakin û kes bi dilê rehetî naçin temaşe an beşdariya van çalakiyan. Mirovên herî dilsar û dilhişk jî di vê demê de ketiye mitaleya rewşê û difikire. Dibêje, hevalekî li şaredariyê; mirovên kurd ên rojava û metrepolan divê tevdîrên giran û duvdirêj bigirin, divê êdî ber bi welatê xwe bên, yên ku nikarin bên û ji bo kar nayên bila ber bi Bahra Spî ve herin û li wir kom bibin, ji xwe li wir pir in, bila hê jî pir bibe ji bo ku hêza wan jî pir bibe. Û dibêje ji ber ku rojekê teqez şerê navxweyî çêbibe ew hêz dê ji wan re bi kêrî tiştekî bê.

Bi berpirsiyarê Daireya Çandê re jî diaxivim û hinekî ji bo çalakî û xebatên çandî agahiyan jê distînim. Hilbet di şer de berpirsiyarê çandê yê şaredariyekê dê li ser rewşa şer û gel bifikire û ew jî wisa dike li gor dibêje û her rojê diçin 3-4 gund an navçeyan û rewşê dişopînin an jî ji bo alîkariyê û şopandina bûyeran amade dibin. Carinan berpirsiyarê şaredariyê û yên siyasî bi hev re diçin û li ber deriyê Nisêbînê disekinin û carinan hemû bi hev re li ber deriyê nexweşxaneyekê ji bo alîkariya birîndaran û malbatên miriyan dikevin hewldanan. Ji bilî endamên meclîsê, karmendên berpirsiyar û gellek karmend ji bo alîkariya koçberan gellek carî li ser piyan in. Ji xwe Mêrdîn jî wekî Qoserê bûye stargeha koçberên Cizîrê, Nisêbînê û Kerboranê.

Piştî xatirxwestina ji heval û berpirsiyarê şaredariyê min berê xwe dabû navenda bajarê nû. Li qahwexaneyekê rûniştim û min temaşeyî çûn û hatina mirovan kir, ji dehan teqez 4 heban min ew nas dikirin an jî min ew dîtibûn. Piştî bêhneke bi hevalekî xwe yî kar çayvexwarinê re nasê min î ku ez dê herim mala wan hat ba me û em çûn. Lê berî ku em rabin ev camêrê karker jî bi moral bû û digot “dîrokê ev nivîsandiye ku şerê azadiyê bêyî bobelatan nabe, guhê xwe medê, çi dibe bila bibe”. Mazûbanê min ê ku em herin mala wî, di heman demê de taloqê min e. Zarokên wî hinek jê û birayê wî li Nisêbînê ne, an jî li wir bûn heta niha. Lê du mal ji wan hatine ba wî û daireyek jî li nik wî girtine. Ew jî hatin xêrhatina min û em hinekî peyîvîn. Ew jî ji sawa xwe ya ewilî xelas bûne û êdî dest bi jiyanek zahmet kirine û hîn dibin. Lê hê jî hinek ji wan li Nisêbînê ne û diçin û tên. Lê belê him mazûbanê min û him yên Nisêbînê dibêjin “ku çi hewce be dê biqewime û em ji gellek tiştan re amade ne û em ji alemê ne çêtir in.” Bi rastî ji van peyvana û gellek peyvên ku di nava gel de dihat kirin şaş dimam carinan û pir bi awayekî normal dihat gotin û heta carinan jî bi ken dihatin bilêvkirin. Gellek carî digotin şerê nava bajaran nabe lê wekî tiştekî xwezayî jî didîtin.

Ji bo ku herim ba hevalekî wênekêş ez ji mala taloqê xwe rabûm û berjêrî nava taxa 13 Martê bûm. Piştî 10 deqeyan ez gihaştim wir û fikir û ramanên wî hevalê wênekêşê profesyonel jî balkêş bûn û her tim wî digot divê netewîbûn têkeve pêş an na hêza kurdan dê kêm bibe her ku biçe, herwiha divê hêdî hêdî yên metrepolan jî bên welatê xwe, rojek bê ku mal û milkên wan î li metrepolan bi qurişekî jî nayê firotin, divê niha bifroşin û werin.

Êvarî bi wênekêş û çend hevalên din re em çûn komeleya wênekêşan ku li Kuçeya Hunerê ya Mêrdînê bajarê kevin bû. Wan, saeta vê şevê dest bi dersa xwe û nirxandinên wêneyan kirin. Wêneyên ku li Heskîfê roja binavbûnê ya pêşî dest pê kiribû kişandibûn, dinirxandin û niqaş li ser dikirin.

Lê min destûr ji wan xwest û ez wê şevê bi nava bajarê Mêrdînê yê kevin ketim û bi tena xwe li kuçeyan geriyam û geriyam. Ji Kolana yekê de di ber dikanên zêrker û qidaman re heta meydana Cumhuriyetê hatim. Hemû tabelayên dikanan yek cûre bû ku wekî projeyekê hatibû çêkirin. Û di Sûka Ga re, di çarşiya cil û caw re, di çarşiya xeratan û ya Spehî re min berê xwe da sûka Hasan Ayyar ku nav hatibû guherandin û min bêhna xwe li Leylan Cafeyê vekir. Kafe bi xort û qîzan tije bû. Hinekan ez nas kirim û hatin ba min. Lê balkêş bû wekî rojên me yî berê ku li vir dibuhurîn ne bi kêf bû û dengê muzîkê pir kêm bû. Li şaneşînê rûniştim û li ber bayê xerbî min kulehê xwe kir serê xwe û ponijîm bi çayvexwarinê re heta ku hevalên min hatin. Ku hatin jî mijara wan ji xwe huner û wêne bû heta ku em çûn

Bi sibeha 18.02.2016an re li malên çend nas û dostan geriyam. Bi êvarê re min berê xwe dîsa da Qoserê. Li himber balafirgehê li malekê bûm mêvan. Dora balafırgehê û himber wê ku nexweşxaneyek mezin lê çêbûye, bi avahiyan tije bûne û bûye wekî bajarekî nû û xerîb. Hinek malên ku digotin ew karmendên ewlekariyê ne xuya bû û bala min kişand, alek tenê ya tirkiye hebû wekî din al tunebû li ser bi dehan avahîyî. Jina mala ku ez lê bûm bahsa jina cîranê xwe yî polîs dikir û digot, “bi rastî me deng li hevdû dikir û gellek carî zarokên wan dihatin ba yên me û em jî li derve bi ken û peyv bûn lê rojekê çûn welatê xwe û du sê mehan man, heta hatin jî şer dest pê kiribû. Ji ber wê yekê jî ketin hundur û derneketin. Heta 15 rojan jî me nizanîbû hatine an na. Dîsa jî min halê wê jinikê pirsî, lê wê berê xwe jî bi alî min venekir. Her ku ez didîtim bi lezgînî deriyê xwe digirt û nedihişt zarokên wê jî derkeve der. Ev 6 meh in peyva me li hevdû neketiye”. 

Di vê mala ku lê dimam de jî zanîn û haydarbûna ji dinyayê û ji welêt di asteke bilind de bû û gellek carî û bi piranî tişt bi awayê mantiqî dihatin nirxandin û diyar dibû ku qezencek kurdan çê bibe her kes dê memnûn bibe li her derê Kurdistanê.

Ku bû sibeha 19.02.2016an, min berê xwe da nava Qoserê û heta saeta çûyinê li wir geriyam û bi kirîna kîloyek çaya qaçax min xatir ji gellek kesan û kesên min nedîtin jî xwest û ber bi Stenbolê bi rê ketim. Li hewa wisa difikirîm; teqez divê her kesê kurd bajarên xwe yî li bakur aniha bibînin, di nava gel kevin û bi wan re bipeyîvin û bêhna barûdê, bêhna gaza tûj û toza xerabeyan dengê koçberan û êşa veşartî bibînin, bibihîzin seh bikin, hîs bikin, alîkariyê bo welatiyên xwe, mirovên xwe bikin û tiştekî bikin.

M.Çiya Mazî

PEYARÊK*

Peyarêk, Pirtûka diyariya bîstsaliya nivîsandina min a bi kurdî ye.

M.Çiya Mazî

Çi baş çi xerab, çi bi sûde û çi bê sûde, ev bîst sal in ku bi kurdî dinivîsim. Û di vê demê de tenê helbestek min bi tirkî heye. Ji bilî kurdî wekî din bi tu zimanan min nenivîsiye. Îjar îsal salek ku teqlek din li nivîskariya min û jiyana min dikeve. Di vê salê de ango di 2013'an de bûm avakarê weşanxaneya berbangê û min bi vê rêyê jî pirtûka diyariya bîstsaliya nivîskariya xwe jî stend. Dibe ku hinek neecibînin, dibe ku hinek xweş û xweşik nebînin ew jî normal e û ew tiştekî din, babetek din e.

    Bawer bikin rojek payîzî bû û cara pêşî ku min serpêhatiyek Cegerxwîn nivîsîbû û ji rojnameya Welatê Me re şandibû û bi telefona Mazhar Gunbat ya wan rojana weke aniha di bîra min de ye bi weşandina wê hesiyam. Ne pirtûk, ne ferheng, ne mamoste û ne fêrgehek. Tenê rojnameyek bi kurdî ku ji qedexebûnê wekî çekê bû. Ku bi mirov re di wan salan de li Mêrdîn bihata girtin bawer bikin tesîra wê ji devançê jî pirtir bû. Lê salekê salweqat min her hefte dikirrî (carinan dibû panzderojî) û rêzik bi rêzik dixwend û di salekê de min ferhengek xwe bi xwe di ajandeke biçûk de çêkir. Peyvên wê demê ku min li ferhengoka xwe nivîsandine hê jî wekî dengê wê demê di guhê min de ye wekî "nirxandin, helwest, bişavtin û w.d." bi sed caran li wê ferhengokê vedigeriyam û min ji ber dikir wan peyvana. Li mal min vedişart, nedibû carinan min dixist poşetekî û dibir kargeha ku tê de dixebitîm û di çekmeceya xwe de min ew vedişart. Tê bîra min ku xebatkar nîvroj diçûn xwarinê bixwin lê ez nediçûm û min derî li ser xwe digir û ya min ew ferheng û rojname dixwend ya jî min bi textîlo nivîs ji bo rojnameya Welatê me, dinivîsand. Gelek carî heval û berpirsiyar dihatin li paş derî li min guhdarî dikirin. Her carê jî min derewek dikir, minak min digot "min name ji yekî re dinivîsand". Ji xwe her dem nameyek li ser maseya min bû ku rê wan bidim.

     Belkî ji ber van zahmetiyana be jî, aniha ez rûmeta nivîsandina herî sivik jî digirim û dixwazim bila herkes binivîse û hema çi dinivîsin bila binivîsin. Wê rojek ew bê nirxandin û yê ku bimîne dê bimîne, yê ku namîne ji xwe dê herin ser çopê. Lê teqez dê sûde jê bê girtin ji alî hinekan. Yek kes jî ji nivîseke kurdî sûdê bistîne bi rûmet e. Wê demê li Mêrdîn ez û du sê kes bûn ku me bi kurdî dinivîsand û haya me û hinekan ji wan ji hevdû jî tunebû. Lê îro dibînim ku bi sedan bi hezaran xwendevan çêbûne û gelekî jî ez derbas kirime ango sola min û me yên wê demê nivîskar di taqê re avêtine. Ne wekî hinekan ku ez hesûdiyê bikim û ji derbaskirinê bibehecim. Na. Pir pir kêfa min tê ku wêjevanên bîst û sî salî ji min biçûktir û dikare ji min xweştir binivîsînin hene aniha di qada nivîsa kurdî de. Ew dibe kêf û dibe girêkek û di qirika min de dihere xwar û dilê min dikelîne. Ji xwe nivîskarên aniha ku nivîskarên wê demê derbas nekiribûya an derbas neke dê xwelî wê li serê me bibare û bibariya wê demê.

    Yê ku wan salana zahmetî ji bo vî zimanî dîtine zane wan salana çi bû. Dîtin û gotin nabe yek. Ji ber wan zahmetiyana ez dibêjim heta ez hebim ez dê bi kurdî binivîsim, baş an xerab, kî biecibîne an ne ecibîne. Lê heta ji min bê ji bo ecibandin û sûdeya wêje û wêjevanan û azadiya Kurd û Kurdistanê hewl bidim û hestên xwe bînim zimên û binivîsim.

   Tabî di van salana de ji ber vê nivîskariyê dibe ku min dilê hinekan, dost û malbata xwe hiştibe, ew jî kêfareta wê ye, berdêla wê yekê ye, bila li min biborin ku min xwe bi fêmkirin nedaye. Gelek kesên ku me bi hev re dest bi jiyanê kir dewlemend bûn, gelek jê meqamên bilind zeft kirin û gelek jî serê xwe xistin bin çengê xwe û meşiyan azadiyê û tevlî pakrewanan bûn. Lê belê ez dibêjim min hinekî peywîra xwe ya ji bo wan hevalên cangorî bi cîh anîye. Lê tu carî ez nagihêjim wan, lewra wan, ne ku tab û ked dîtin, wan ji bo kurd, kurdî û Kurdistanê bedena xwe xistin bin axê, bila silav li wan be, tenê dikarim visa bibêjim.

     Gelek carî nexweş ketim, min emeliyatên giran derbas kirin. Dibe ku ev nexweşî ji nivîskariyê be jî an dibe ku nivîskarî ji nexweşiyên min çêbûne. Teqez yek ji yekî çê bûye, lê nizanim kîjan ji kîjanî. Bi wan re ez hatim heta vir. Belkî hinek şêwaz û nivîsa min biecibîn û belkî hinek ne ecibînin ew jî, normal e. Ya Girin ez dibêjim ez li pey ya dilê xwe meşiyam ya ku min jê hez dikir; azadiya zimanê kurdî û Kurdistana Azad.

Ev nivîs ji pêşeka pirtûka Çiya Mazî ’Peyarêk’ê hatiye girtin 2013.

Têbiniyên twîtterê (3)

Hemû kevir li sûrê dikevin û hûrik hûrikî dibin. Hemû peyv heta ber sûrê dimeşe jê û pêve winda ye.

*Li Amedê yên meşiyan gellekî bi rûmet bûn. Ev li himber çekdaran bû û ne hindik e, peyvên quretiyê bêfêde ye. Şer tune be baş e hilbet û şer tunebe ji xwe mirov pir in. Şer ne tiştekî hêsan e.

*Pir be, hindik be, kulek be, bi êş be, bi kêmasî be; yê ku dimeşe dê bigihêje qonaxa xwe, ne yê ku di mal de tenê dipeyîve.

*Dema hemû partî tevlî merasima cenazeyê Tunc bibin aha yekîtî ew e. Ma ne li her derê dinyayê ev e?

*Dibêjin dê nizanim kî û kî û filan û bêvan bibin yek. Li himber kê? Ya girîng ew e. Ev girîngî emir dirêj an kin jî dike.

*Ji qilafetên cangoriyên te têr bûm Amedê, bes e êdî.

*Ji birçînan bêhna nanê tenûrê ji dûr de jî tê.

*Dibe ku çeqel reşê şevê wek ewran dibîne...

*Yekîtiya kurdan bi peyvê nabe, bi Çalakiyên piştgiriyê dibe. Peyv zûde ye daketiye bin qurişan.

*Sûrê mejiyê mirovan çelq kiriye, mirovan û Kurdistanê ji binî ve dihejîne...

*Tu hez dikî Ehmet biçe ku bila biçe, çî min jê? Kî ye, çi ye?

*Wanên ku bêdeng li min dinêrîn û tilîkên xwe kil dikin li min Wanên ku kevirên bedena te û me yî reş bi ava rehên canê xwe spî dikin

*Li bakurê Kurdistanê kîjan rêxistinê pir rojname û kovarên kurdî, tv'yên kurdî,komeleyên perwerdehiya kurdî avakirine, ew hê pir kurdî ye.

*Tu tiştekî 'qutlamiş' nakim, jahr tê de be. Heta ew serkeftin neyê, ew peyv jî ji devê min dernakeve.

*Êdî wisa bûye ku bêyî serkeftina siyasî mirov nikare li zimanê kurdî xwedî derkeve, bê fêde ye jî.

*Her kêliya mezinbûna şerê rojhilata navîn bandora xwe li Bakurê Kurdistanê dike, bi çavekî biçûk nêrîn şaşî ye, ne tiştê tê kirin.

*Kê çalakiya Enqereyê kirine nizanim, lê yên rexne dikin bi piranî digotin çima çalakiyên mezin çênabin. Çi bû gelo?

*Gotin berê jî derew bû niha jî ku tiştek tune be mirov bike... bi sedan qefle bi qefle.

*Ev şer e, mucîzexwestina ji kesan û rêxistinan rehetiya can e, hêz û xwediyê xwe herkes e.

*We çong neşikand, ne ji heddê kesî ye pesnê we bide.

*Bila çavên we, ji bo toza hemû kulîlkên welêt ku diçin, şil bibin.

*Dewletxwestin maf e, lê ramana weke ku "dewlet bê mirin tê" an jî "hemû mirin ji bo nexwestina dewletê tê" fahş e.

*Hilbet zalimî ne mayinde ye, lê belê çûyina wê bi êş e.

*We çong neşikand, ne ji heddê kesî ye pesnê we bide.

*Rexnekirina wekîlên HDPê (ku gelekên wan her dem li ser piyan in) pir hêsan e.Ya giring rexnegir heta niha ketiye çend çalakiyan.

*Înat û biryardarî gellek tiştan diguhere, heta tiştên ku mirov xeyal neke jî.

*Gelo rojeva mirovê kurd ji bilî şerê li ser axa wan, tiştên pir dûr bin, wijdan û dilxwazî tê çi wateyê?